سکوت علما نسبت به نابسامانی ها؛ به نفع نظام یا مردم؟

آیت الله گرامی چندی پیش در مصاحبه ای با سایت مباحثات و در پاسخ به پرسشی ـ به این مضمون ـ که اگر علما از اوضاع رضایت ندارند، چرا حداقل از باب امر به معروف و نهی از منکر انتقاد نمی کنند، گفته بود: «چون یا باید از اوضاع تعریف کنند که دروغ است؛ یا باید انتقاد کنند که بیشتر به درد مردم افزوده خواهد شد و تلقی مخالفت با حاکمیت می شود که آن هم مصلحت نیست». این بخش از مصاحبه ایشان به ویژه بازتاب ها و عکس العمل هایی را در فضای مجازی و مخصوصاً شبکه های اجتماعی به دنبال داشت که مهم ترین آن ها نقد برخورد دوگانه ی علما بر پایه ی مصلحت اندیشی سیاسی بود. دو مدعای اصلی مطرح شده در این بخش از بیانات آیت الله گرامی عبارتند از: «بیش تر شدن درد مردم در اثر انتقاد علما نسبت به اوضاع» و «برداشت مخالف بودن با حاکمیت در صورت بیان انتقادات». در این نوشتار کوتاه چند پرسش و نکته را ناظر به این دو ادعا مطرح می کنم. آیا به راستی اگر علما از درد و رنج مردم بگویند، نمک بر زخم شان پاشیده اند؟ چرا این طور به مسأله نگاه نمی کنیم که بیان رنج ها و مشکلات جامعه توسط علما، یک خاصیت مهمش این است که مردم متوجه شوند علم ...